Sverre Eersels
Als ontwerper, gefascineerd door de interne structuren van levende organismen, is het skelet een vaak terugkerend onderwerp in mijn projecten, zowel letterlijk als figuurlijk. De inspiratie voor mijn ontwerpen komt vaak voort uit mijn milieubewuste levensstijl. Naast duurzaamheid, waardeer ik verbeelding het meest in mijn ontwerp.
“iDiosync apparel’’
Fast fashion is een symptoom van onze consumentistische samenleving en heeft een verwoestende impact op het milieu. De kleding die we dragen, zegt veel over wie we zijn; onze outfits fungeren als een vorm van zelfexpressie, waarmee we onze persoonlijkheid, smaak en interesses kunnen communiceren. Dit stelt ons in staat om te resoneren met gelijkgestemde individuen en ons te distantiëren van degenen met wie we minder gemeen hebben.
De mode-industrie speelt in op deze behoefte aan personalisatie, maar doet dit op een onhoudbare manier. Fast fashion merken zijn voornamelijk gericht op winst, en creëren voortdurend nieuwe trends om de productie en verkoop van kleding te stimuleren. De afgedankte kledingstukken, die niet langer als 'modieus' worden beschouwd, belanden vaak op stortplaatsen of worden verbrand. Er zijn al genoeg kleren op aarde om de komende zes generaties te kleden; het produceren van nieuwe kleding is daarom onnodig.
In mijn bachelorscriptie stel ik een alternatief voor: een systeem waarin iedereen zijn eigen modeontwerper kan zijn, zodat men zijn unieke persoonlijkheid kan uiten zonder de planeet verder te schaden. Dit systeem bestaat uit een basisvorm of 'skelet' die de structuur en stabiliteit van een accessoire bepaalt. Gebruikers kunnen dit skelet vervolgens aankleden met materialen naar keuze, door stoffen en materialen uit afgedankte kleding te gebruiken. Dit bevordert niet alleen het hergebruik van materialen, maar maakt ook een unieke vorm van persoonlijke expressie mogelijk.
“Þorrablót 2073”
Stel je de toekomst van IJsland voor in een wereld waar vleesconsumptie niet langer is toegestaan. Een nieuwe versie van þorrablót ontstaat om het einde van IJslands carnivorische verleden te vieren.
Vlees heeft altijd historische betekenis gehad in tradities, of het nu komt door de schaarste, de symbolische waarde die welvaart aanduidt, of de culinaire uitmuntendheid die met de bereiding ervan gepaard gaat. Als we de geschiedenis van IJsland met betrekking tot vleesconsumptie onderzoeken, vinden we Þorrablót, een midwinterfestival waar de lokale bevolking samenkomt om te vieren met traditionele, zij het onconventionele, delicatessen zoals gekookte schapenkop en gefermenteerde haai.
In 2073 zijn de tijden veranderd en is het eten van vlees verleden tijd, wat een gedurfde vraag oproept: Wat is een viering zonder vlees?
Het creëren van een geheel nieuwe versie van de Þorrablót-viering lijkt misschien vreemd, maar het uitvinden van een traditie is geen ongekend concept. Nieuw gecreëerde tradities, die zo worden gevormd dat ze oud en gevestigd lijken, worden vaak gebruikt als een slimme marketingtruc door succesvolle bedrijven. Coca Cola die Kerstmis commercialiseert, is een van de bekendste voorbeelden. Een nieuw uitgevonden traditie om de huidige Þorrablót te vervangen, zou bedrijven een geweldige kans bieden om te profiteren.
In een toekomst waarin de consumptie van vlees niet langer is toegestaan, transformeert þorrablót in een viering van ijzingwekkende nostalgie. IJslanders herdenken het einde van hun carnivorische verleden met een mix van speelsheid en onbehagen. Net als Halloween confronteren mensen de verontrustende aspecten van hun culinaire geschiedenis op een manier die zowel verontrustend als opwindend is. Mensen komen samen om vleesloze maaltijden te genieten, op een manier die lijkt op de verontrustende ervaring van het eten van echt vlees. Om deze viscerale ervaring te versterken, worden maaltijden geserveerd in schotels die lijken op dierlijke karkassen om het verontrustende ritueel van het feesten op het lijk van een dood dier te simuleren.
“Update”
Update is een project waaraan ik samen met Cas Rondou heb gewerkt. Samen hebben we een machine gecreëerd die met een druk op de knop een update over de dag kan printen. De 'update' dient als een duurzamer alternatief voor een gratis krant, waarbij alleen wordt geprint wanneer iemand er daadwerkelijk een wil.
De machine werkt met een eenvoudige bonprinter die wordt aangestuurd door een Arduino en een Raspberry Pi. Informatie wordt verzameld van het internet, en elke keer dat de updateknop wordt ingedrukt, wordt er een volledig unieke bon uitgeprint. Deze bon bevat de datum, de weersvoorspelling, een nieuwsheadline, een sudoku en een grap. De code, geschreven in Python, maakt gebruik van API's om de informatie te verzamelen. De sudoku onderaan de bon verandert elke keer dat er een nieuwe update wordt geprint, en dit deel van de code is volledig vanaf nul geschreven. Omdat we geen volledige controle hebben over de API's, worden we vaak verrast door de grappen die op de update worden afgedrukt.